U bezoekt 10voorBiologie.nl als gast-gebruiker, waardoor u slechts een fractie van onze lesstof kunt bekijken. Met ons proefabonnement verkrijgt u toegang tot het volledige aanbod. Vraag het proefabonnement nu direct aan of neem contact op met info@10voorbiologie.nl.

Hoofdstuk 8: Moleculaire genetica

Subdomeinen B1, C1 en D1.1, in CE, mag in SE; ook E1, dat moet in SE

In 1882 ontdekte de Duitse embryoloog Walther Flemming als eerste in cellen de draadvormige structuren die hij chromatinedraadvormige kernsubstantie bestaande uit DNA en eiwitten; onder de microscoop zichtbaar als een korrelige massa          noemde. Deze draadvormige structuren worden nu chromosomengespiraliseerde chromatinedraden, waarbij de DNA-ketens rond de eiwitten zijn gedraaid; zichtbaar tijdens mitose en meiose          genoemd. Halverwege de twintigste eeuw behandelde Rosalind Franklin, een Britse chemica, DNAdesoxyribonucleïnezuur met röntgenstraling, een techniek waarmee men inzicht kan krijgen in kristalstructuren en organische verbindingen. Het verstrooiingspatroon, zichtbaar op fotografische film, kan ook gebruikt worden om meer te ontdekken van de structuur van het DNAdesoxyribonucleïnezuur.

10voorBiologie
Figuur 1. Rosalind Franklin en haar röntgendiffractie

Twee andere Britse onderzoekers, Watson en Crick, gebruikten de informatie die Franklin hen verschaft had, om uiteindelijk de structuur van DNAdesoxyribonucleïnezuur op te helderen. Door allerlei modellen te bouwen van aan elkaar geplakte nucleotiden, analyseerden zij de structuur van het DNAdesoxyribonucleïnezuur. Uiteindelijk ontdekten ze, mede door de foto’s van Franklin, dat de spiraalstructuur van DNAdesoxyribonucleïnezuur uit twee complementaire strengen moest bestaan. Na deze ontdekking in 1953 kon gestart worden met het uiteenrafelen van de werking van DNAdesoxyribonucleïnezuur.

Voor hun werk ontvingen zij in 1962 de Nobelprijs voor geneeskunde en fysiologie. Franklin werd niet geëerd, omdat zij kort daarvoor aan kankerkwaadaardig gezwel          was gestorven. Het onderzoek van Watson en Crick naar de structuur van DNAdesoxyribonucleïnezuur werd gepubliceerd in april 1953 in het prestigieuze tijdschrift Nature. Het artikel was slechts één pagina groot, en de één na laatste zin van het artikel is wel heel speciaal onderkoeld: “It has not escaped our notice that the specific pairing we have postulated immediately suggests a possible copying mechanism for the genetic material”.

Inmiddels is duidelijk dat het erfelijk materiaal van alle organismen (bacteriën, schimmelsgroep organismen zonder bladgroen; cellen hebben celwand; voortplanting door middel van sporen         , planten, dieren, maar ook virussen) bestaat uit de nucleïnezuren (DNAdesoxyribonucleïnezuur of RNA). Ze bepalen welke eiwitten er in je lichaam worden aangemaakt en of je bijvoorbeeld blauwe ogen, donker haar of aanleg voor bepaalde ziekten hebt.

 

Subdomeinen Deelconcepten Deelspecificaties
B1 DNAdesoxyribonucleïnezuur, RNA, nucleïnezuur  B1.1
C1 DNAdesoxyribonucleïnezuur, RNA C1.1
F1 DNAdesoxyribonucleïnezuur F1.1

 

1 / 1

Alle hoofdstukken